• slider klein 1
  • Bijeenkomst
A- A A+
Afdrukken

Het LFB Blog

In dit blog vertellen mensen met een beperking hun persoonlijk verhaal.

Waar lopen zij tegenaan?
Wat maken zij mee?
Wat is belangrijk voor hen?

Elke 3 weken plaatsen we een nieuw verhaal.
Wij wensen jullie veel leesplezier!

Afdrukken

Het verhaal van Micky

Hallo, mijn naam is Micky,
en ik ben gevraagd deze keer een blog in elkaar te draaien.
Maar ik moet toegeven, dat de onderwerpen niet zomaar komen aanwaaien.
Er is heel veel wat ik zou kunnen delen.
Zoals mijn liefde voor met woorden spelen.
Wat ik ook zou kunnen vertellen, is wat mij allemaal is overkomen.
Als kind, en hoe ik dat te boven ben gekomen.
Maar dat is een verhaal van drie pagina’s lang dat lijkt me niet fijn.
Dus kan het maar beter een zo’n kort mogelijk verhaal zijn.
Mijn allergrootste liefde is het schrijven van verhalen.
Daarmee kan ik het beste uit mezelf halen.
Even naar een fijnere wereld dan die waar ik leef.
En ooit echt een boek uitgeven, is waar ik naar streef.
Maar waar het over moet gaan dat moet ik nog verzinnen.
Want er schieten me dagelijks ideeën te binnen.
Voornamelijk over werelden vol fantasie.
Maar het is moeilijk te verwoorden hoe ik die voor me zie.
Een wereld zoals die van Tolkien.
Je weet hoe die eruit ziet als je de films hebt gezien.
Genoeg over mijn verhalen ik heb ideeën zat.
Want een dichtbundel uitbrengen lijkt me ook wel wat.
Over elfjes, bossen, het dagelijks leven.
Ik dicht over alles, het is me om het even.
Ben ik nu al aan het eind van mijn verhaal?
Dat ging wel heel snel allemaal.
Nu ja, nog een kleinigheidje dan misschien.
Want eh, hebben jullie deze hele tekst goed gezien?
Elk woord verbonden met elkaar.
Lees maar.
Rijmend en dichtend heb ik alles verweven.
Net zoals ik dat probeer in mijn dagelijks leven.
 
Grote groet Micky
 
Foto Micky
Afdrukken

Het verhaal van Caron

Ik ben Caron Landzaat en ik ben 35 jaar oud.
Toen ik een jaar of 16 was ging ik bij meerdere bedrijven stagelopen.
Ik ging 2 dagen naar een VSO-school en liep 2,5 dagen stage.
Op mijn 18e ging ik van school en kreeg ik direct een baan aangeboden bij mijn laatste stageplek.
Ik ging werken in een Koel-vrieshuis.
Eigenlijk kwam ik toen pas echt mijn beperking tegen....
Ik werkte 5 dagen in de week (40 uur) in een bedrijf wat fysiek erg zwaar was.
Van 2,5 dag stage moest ik opeens fulltime aan de bak.
Dit vond ik erg zwaar, waardoor ik veel lichamelijke klachten kreeg.
Het gevolg daarvan was dat ik mij vaak ziekmelde.
Mijn sociale werkgever heeft mij toen een opleiding gegeven voor heftruckchauffeur-magazijn medewerker en orde Picker.
Deze 3 onderdelen zaten in 1 opleiding van 2 jaar.
Toen moest ik 4 dagen werken en 1 dag naar school.
Na twee jaar heb ik mijn diploma’s gehaald!
Met mijn diploma’s op zak werd van mij verwacht dat ik weer 5 dagen ging werken.
Dit heb ik 9 jaar lang volgehouden.
In die 9 jaar tijd, heb ik niet het gevoel gehad dat ik mij kon ontwikkelen.
Ik had wel 3 diploma’s gehaald, maar verder was er weinig uitdaging.
Ik dacht bij mezelf: “Wat heb ik nou?”.
Er was niemand die mij kon helpen of met mij ging praten over wat ik nou echt wilde.
Het ging gewoon zoals het ging.... 9 jaar lang....
Tot die ene dag. De dag dat er massa’s medewerkers ontslagen werden.
Ik zat daar ook bij: ik kreeg ontslag.
En toen ik zonder werk zat, kreeg ik vreemd genoeg eindelijk hulp met werkzoeken.
Ik kreeg een Wajong uitkering en een jobcoach.
Ik mocht bij een paar bedrijven proefdraaien.
Uiteindelijk kwam ik bij de tussenvoorziening en bij de LFB terecht.
Dankzij de juiste mensen heb ik op mijn werk weer zelfvertrouwen gekregen.
Zo heb ik op eigenhoutje ontslag genomen bij de Tussenvoorziening en ben ik gaan werken bij Verenging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN).
Ik werk nu 12 uur betaald bij VGN, 4 uur betaald bij LFB en ongeveer 1,5 dag vrijwillig bij LFB.
Mijn redding was de ondergang van het Koel-vrieshuis.
caron
Afdrukken

Het verhaal van Mireille


Ervaringsdeskundigheid wordt steeds belangrijker in de zorg. En terecht. Ik ben zo’n ervaringsdeskundige.
Graag wil ik vertellen wat dat voor mij betekent.
 
Mensen zijn meer dan hun beperking
We hebben allemaal in ons werk mensen nodig die in ons geloven.
Of je nou een beperking hebt of niet, dat maakt niet uit.
Toch zijn er wel verschillen.
Veel mensen zien alleen die beperking en niet wie je bent en wat je kunt.
Zo ging het een groot deel van mijn leven ook met mij en zo keek ik ook naar mijzelf.
Tot ik in contact kwam met belangenvereniging Onderling Sterk en later de LFB.
Daar ontmoette ik mensen die me respecteren en in mij geloven.
Daardoor ging ik ook anders naar mezelf kijken en kreeg ik meer zelfvertrouwen.
Ik ontdekte waar ik goed en was en hoe ik dat verder kon ontwikkelen.
Zo werkte ik aan mijn persoonlijke groei.
 
Ruimte om te ervaren
Die beperking, die is er nou eenmaal en daar kun je niet omheen.
Maar het hoeft niet je hele leven te bepalen.
Voor mij was het erg belangrijk dat mensen mij de ruimte gaven om te ervaren en dat ik ook fouten mocht maken. Mensen die met je meedenken, die naast je staan als het mis gaat en die je in je waarde laten.
Die je niet anders behandelen omdat je die beperking hebt en van wie je mag zijn wie je bent.
Dat blijft belangrijk, ook nu nog.
Maar geldt dat niet voor iedereen? We hebben toch allemaal behoefte aan een steuntje in de rug als dat nodig is?
 
Niet anders voordoen dan je bent
Natuurlijk is het niet altijd makkelijk.
Bijvoorbeeld als ik met nieuwe mensen ga samenwerken en ik moet vertellen wat ik nodig heb.
Dat ik soms wat meer tijd nodig heb om te snappen wat de bedoeling is.
Dat ik vaak in plaatjes denk en daardoor niet teveel informatie tegelijk kan verwerken.
Dat ik iemand nodig heb die vergaderingen en projectgroepen één op één met mij voorbereidt.
Dan moet je je kwetsbaar opstellen en afwachten hoe mensen reageren.
Maar ik wil me ook niet anders voordoen dan ik ben.
En ik vind het fijn als anderen dan ook in alle openheid iets van zichzelf vertellen zodat ik niet de enige ben die zich openstelt.
 
Haal de praktijk binnen
Werken met ervaringsdeskundigen levert veel op voor een organisatie en een team.
Je haalt de praktijk waarvoor je werkt naar binnen.
Je ziet met eigen ogen hoe moeilijk het soms kan zijn om dingen waar te maken als je een beperking hebt.
Je weet veel beter wat er speelt bij je doelgroep.
En ook belangrijk: je kunt veel van elkaar leren.
Kortom: het is een gemiste kans als je niet met ervaringsdeskundigen werkt!
Tips die ik mee wil geven als je met ervaringsdeskundigen gaat werken:
Neem mensen vanaf dag 1 mee in je verhaal zodat ze het onderwerp leren kennen en snappen waarmee je bezig bent.
Zorg dat je elkaars taal begrijpt en vraag door als dat niet zo is.
Bereid overleggen goed voor, liefst één op één.
Pas zo nodig de agenda aan en zet de ‘moeilijke’ punten wat later in het overleg zodat iemand af kan haken zonder dingen te missen die voor hem of haar belangrijk zijn.
Zorg dat er een veilige werksfeer is waar iedereen zich goed bij voelt.
Pas het tempo aan en neem de tijd om tot een mooi resultaat te komen.
Kijk naar ieders zijn talenten.
Zo komt iedereen in zijn kracht.
Investeer in goede ondersteuning.
 
Tips die ik mee wil geven als je met ervaringsdeskundigen gaat werken:
Neem mensen vanaf dag 1 mee in je verhaal zodat ze het onderwerp leren kennen en snappen waarmee je bezig bent.
Zorg dat je elkaars taal begrijpt en vraag door als dat niet zo is.
Bereid overleggen goed voor, liefst één op één.
Pas zo nodig de agenda aan en zet de ‘moeilijke’ punten wat later in het overleg zodat iemand af kan haken zonder dingen te missen die voor hem of haar belangrijk zijn.
Zorg dat er een veilige werksfeer is waar iedereen zich goed bij voelt.
Pas het tempo aan en neem de tijd om tot een mooi resultaat te komen.
Kijk naar ieders zijn talenten.
Zo komt iedereen in zijn kracht.
Investeer in goede ondersteuning.
 
mirielle